Beethoven

Malarstwo klasycystyczne Podstawy sztuki klasycznej, jej koncepcja piękna, zasady kompozycji, wypracowane zostały w Antyku, w Starożytnej Grecji. Obrazują je dzieła Myrona, Polikleta czy Fidiasza. Wskrzeszenie myśli antycznej nastąpiło w renesansie, w sztuce Leonarda da Vinci czy Rafaela. Następnie, w XVII wieku, do idei antycznych powrócili artyści angielscy i francuscy. Klasycyzm trwał od około 1750 do około 1800 roku. W malarstwie ceniono szczególnie rysunek. Plamy barwne stosowano z umiarem, unikano kontrastów. Wygładzano płótna, by nie było widać śladów pędzla. Często przedstawiano umoralniające, pouczające sceny, wywodzące się z historii starożytnej i mitologii. Malowano także liczne portrety. Do ulubionych zabiegów artystów klasycystycznych zaliczyć można idealizację, obiektywizację i heroizację. W Polsce okres klasycyzmu przypadł na szczególne czasy upadku i rozbiorów. Dlatego też ówczesne malarstwo przyjęło sobie za cel podtrzymywanie ducha narodowego, głównie poprzez ukazywanie ważnych scen historycznych, związanych z polskim umiłowaniem wolności. Znani przedstawiciele malarstwa klasycystycznego to: Jacques-Louis David ("Przysięga Horacjuszy", 1784; "Śmierć Sokratesa", 1787) Był on nie tylko malarzem, projektantem wnętrz i mody, ale także człowiekiem niezwykle zaangażowanym politycznie. W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej był on prawą ręką Robespierre'a, później zaś nadwornym malarzem Napoleona. Jego prace były wzniosłe, miały umoralniający charakter. Używał bardzo ciepłych, stonowanych kolorów. Unikał kontrastów. Jacques-Louis David, Śmierć Sokratesa, 1787 Jean Auguste Dominique Ingres ("Edyp i Sfinks", 1808; "Apoteoza Homera", 1827) Ingres był uczniem Davida. Znany był przede wszystkim z portretów i aktów. Poza nimi interesowały go głównie sceny historyczne i mitologiczne. Twierdził, że największym uwielbieniem darzy Fidiasza, Rafaela i Naturę. W przeciwieństwie do swojego nauczyciela, nie angażował się z życie polityczne i społeczne. Marcello Bacciarelli ("Portret Stanisława Augusta", 1786; "Nadanie Konstytucji Księstwu Warszawskiemu przez Napoleona", 1811) Był nadwornym malarzem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W jego pracach widać silne wpływy baroku i rokoka. Malował polskie sceny historyczne. Bernardo Belotto (Canaletto) ("Ulica Miodowa", 1777; "Pałac Błękitny", 1779) Był nadwornym malarzem Stanisława Augusta Poniatowskiego. Malował przede wszystkim z fotograficzną dokładnością miejskie pejzaże (Wenecji, Drezna, Wiednia, Monachium i oczywiście Warszawy). Canaletto, Ulica Miodowa, 1777 Jean Pierre Norblin de la Gourdaine ("Targ na Pradze", 1791; "Wieszanie zdrajców na Rynku Starego Miasta w Warszawie", 1794) Początkowo pracował on dla rodziny Czartoryskich, z czasem jednak zdołał się usamodzielnić. Jego prace wskazują na inspiracje Rembrandtem oraz stylem rokokowym. Malował scenki rodzajowe, alegoryczne oraz polskie sceny historyczne.