Japoński mostek

"Malując Nenufary pan Monet stał się artystą XX wieku." (Le Journal) Każdy z pejzaży Moneta stanowi doskonała ilustrację rozwiniętej już teorii impresjonistycznej. Najpierw powstało dzieło malarskie, jako wynik wnikliwej pracy oka, potem na jego podstawie formułowane były zasady. Za jedynie ważne problemu dla malarza uznawał tylko światło i kolor i im poświęcał cały swój talent. Nie zostawił ani rysunków, ani dzieł graficznych. Impresjonizm zawdzięcza Monetowi swą technikę popartą konsekwentnie przestrzeganą zasadą pleneryzmu: czyste, jasne kolory, dywizjonizm, odrzucenie cieni, zastąpienie czerni błękitem, fioletem, purpurą. W miarę upływu lat Monet kładzie na płótno coraz grubszą warstwę farby, rozbicie kolorów jest mniej widoczne niż na początku twórczości. Barwy i plamy barwne zlewają się i łączą się między sobą. Dzięki temu odnosi się wrażenie, że światło zawarte jest w obrazie. W słońcu i w cieniu, w przejrzystym, wiosennym dniu i szarą, zimową porą - kamień nasycony jest kolorowymi barwnikami. U Moneta cień staje się światłem, a światło kolorowym rozedrganiem. Współczesnych sobie zadziwia jednością palety barw i pejzażami sprawiającymi wrażenie wibracji. Bezustannie poszukuje światła i stara się uchwycić na płótnie ulotne wrażenie chwili. Claude Monet umiera w Giverny w 1926 roku w wieku 86 lat.