Dwie głowy

Stanisław Ignacy Witkiewicz, ur. 1885r. w Warszawiej jako jedyny syn znanego pisarza, krytyka, malarza, Stanisława Witkiewicza i Marii z Pietrzkiewiczów, nauczycielki muzyki. Od czystej formy do Formizmu W 1918r. Witkacy z Rosji wrócił do Polski, przyjechał do Zakopanego, gdzie jego matka prowadziła pensjonat. Z Rosji, przywiózł swoje prace malarskie i prawie gotowy tekst rozprawy teoretycznej. W styczniu 1919r. wziął udział w I wystawie w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych (wspólnie z Tymonem Niesiołowskim i Augustem Zamoyskim. Na wiosnę uczestniczył w I Wystawie Formistów Polskich w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. Malarstwo tego okresu, to w dużej mierze kontynuacja twórczości okresu rosyjskiego. Zarówno obrazy olejne, jak i kompozycje pastelowe, w pierwszej chwili dezorientują przeciętnego widza. Są pełne fantazyjnych, różnorodnych kształtów, atakują jaskrawymi, wyrazistymi barwami. Oranż kontrastuje z błękitem, czerwień z zielenią, żółcień fioletem. Dynamikę i ekspresję w tych pracach, potęguje niespokojnie wijący się , czarny kontur, rozdzielający poszczególne plamy barwne. Po wpatrzeniu się uważniej, możemy dostrzec fragmenty postaci. Wygięte tułowia, poskręcane kończyny, Zdeformowane twarze półzwierzęcych-półludzkich stworów. W niektórych pracach, odnajdujemy postaci z pisanych wówczas przez Witkacego dramatów. "Dwie głowy" 1920. Olej na płótnie. 65 x 77,5 cm. Muzeum Sztuki, Łódź. przedstawia mężczyznę i kobietę. On myśli o swoich przyjemnościach, ona płacze, wtulona w fotel, tęskni. "Fantazja - bajka", to jedno z najbardziej znanych dzieł z tego okresu. Zaskakujące zbieżności wizji malarskiej i teatralnej demonstrują skomplikowany mechanizm myślenia artysty.