Kopia znanego obrazu wg Fałata. Myśliwi idący na polowanie na niedźwiedzia.
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocnicz
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocnicz
Oszczepnicy
Artysta: Julian Fałat
Podsumowanie
Kopia znanego obrazu wg Fałata. Myśliwi idący na polowanie na niedźwiedzia.
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocnicz
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocnicz
Kopia znanego obrazu wg Fałata. Myśliwi idący na polowanie na niedźwiedzia.
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocniczy i inspirację. Żaden z nich jednak nie posunął się tak daleko w radykalizacji tego przedsięwzięcia. Hiperrealizm nie dopuszcza bowiem żadnej twórczej ingerencji artysty. Wymaga natomiast ogromnej sprawności technicznej i precyzji. Richard Estes, Śródmieście, 1978 Hiperrealiści robili zdjęcia codziennym, często sprawiającym wrażenie przypadkowych, przedmiotom i sytuacjom. Interesowała ich także, odkryta przez futurystów, równoczesność zdarzeń. Obiektami fotograficznymi czynili więc wystawy sklepowe, karoserie i zderzaki samochodów, odbicia w szybach, a także zdjęcia paszportowe, etc. Następnie rzutowali oni fotografię na płótno przy pomocy specjalnego urządzenia zwanego epidiaskopem (rodzaj projektora) oraz precyzyjnie i obiektywnie odwzorowywali zdjęcie na płótnie. Do malowania hiperrealiści wybierali najczęściej farby pozwalające na maksymalną precyzję - farby olejne, farby akrylowe i żywice syntetyczne. Malarstwo hiperrealistyczne stanowiło swego rodzaju rękawicę rzuconą przez człowieka maszynie. To właśnie mechaniczność, odtwórczość i bezosobowość pracy zarzucali hiperrealistom ich oponenci. Główne założenia hiperrealizmu: wzorem dla pracy malarskiej jest zawsze zdjęcie lub diapozytyw, wzór fotograficzny przenoszony jest na płótno drogą projekcji, obiekty przedstawiane na obrazie stanowią dosłowne, precyzyjne odtworzenie rzeczywistych przedmiotów, tematy pochodzą wprost z otaczającej malarza rzeczywistości, prace pozbawione są wpływu cech artysty, jego osobowości i indywidualności, fotografia przestaje być tylko inspiracją i pełni rolę, nieodłącznego i świadomie wybranego w procesie tworzenia, elementu. Główni przedstawiciele hiperrealizmu w malarstwie: Richard Estes ("Bez tytułu", 1967; "Drugstore", 1970; "Przyczepa mieszkalna", 1970), Don Eddy ("Cmentarz wraków", 1971, "Nowe buty dla H", 1973-74), Claudio Bravo ("Adam"), Chuck Close ("Kent", 1970; "Leslie", 1973), Audrey Flack ("Crayola", 1972-73; "Chanel", 1974), Denis Peterson ("FootAction", "Whipping Post Lane").
Hiperrealizm (fotorealizm, nowy realizm) narodził się w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych i przez kilka lat budził zainteresowanie zarówno widzów, jak i krytyków. Powstał on jako następstwo pop-artu i opozycja do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obrazy hiperrealistów pojawiły się po raz pierwszy w 1970 roku na wystawie w Wenecji, a dwa lata później odniosły one duży sukces na wystawie "Documenta 5" w Kassel w RFN. Hiperrealiści postawili sobie za cel odzwierciedlanie elementów rzeczywistości z fotograficzną precyzją i właśnie przy użyciu fotografii jako punktu wyjścia. Także i wcześniejsze nurty w malarstwie wykorzystywały fotografię jako materiał pomocniczy i inspirację. Żaden z nich jednak nie posunął się tak daleko w radykalizacji tego przedsięwzięcia. Hiperrealizm nie dopuszcza bowiem żadnej twórczej ingerencji artysty. Wymaga natomiast ogromnej sprawności technicznej i precyzji. Richard Estes, Śródmieście, 1978 Hiperrealiści robili zdjęcia codziennym, często sprawiającym wrażenie przypadkowych, przedmiotom i sytuacjom. Interesowała ich także, odkryta przez futurystów, równoczesność zdarzeń. Obiektami fotograficznymi czynili więc wystawy sklepowe, karoserie i zderzaki samochodów, odbicia w szybach, a także zdjęcia paszportowe, etc. Następnie rzutowali oni fotografię na płótno przy pomocy specjalnego urządzenia zwanego epidiaskopem (rodzaj projektora) oraz precyzyjnie i obiektywnie odwzorowywali zdjęcie na płótnie. Do malowania hiperrealiści wybierali najczęściej farby pozwalające na maksymalną precyzję - farby olejne, farby akrylowe i żywice syntetyczne. Malarstwo hiperrealistyczne stanowiło swego rodzaju rękawicę rzuconą przez człowieka maszynie. To właśnie mechaniczność, odtwórczość i bezosobowość pracy zarzucali hiperrealistom ich oponenci. Główne założenia hiperrealizmu: wzorem dla pracy malarskiej jest zawsze zdjęcie lub diapozytyw, wzór fotograficzny przenoszony jest na płótno drogą projekcji, obiekty przedstawiane na obrazie stanowią dosłowne, precyzyjne odtworzenie rzeczywistych przedmiotów, tematy pochodzą wprost z otaczającej malarza rzeczywistości, prace pozbawione są wpływu cech artysty, jego osobowości i indywidualności, fotografia przestaje być tylko inspiracją i pełni rolę, nieodłącznego i świadomie wybranego w procesie tworzenia, elementu. Główni przedstawiciele hiperrealizmu w malarstwie: Richard Estes ("Bez tytułu", 1967; "Drugstore", 1970; "Przyczepa mieszkalna", 1970), Don Eddy ("Cmentarz wraków", 1971, "Nowe buty dla H", 1973-74), Claudio Bravo ("Adam"), Chuck Close ("Kent", 1970; "Leslie", 1973), Audrey Flack ("Crayola", 1972-73; "Chanel", 1974), Denis Peterson ("FootAction", "Whipping Post Lane").
No customer reviews for the moment.
Pracownia Malarska
Obrazy olejne malowane są ręcznie, farbami olejnymi na płótnie, naciągniętym na drewniany blejtram. Format obrazu jest dostosowany do prośby Klienta. Jest możliwość namalowania obrazu w dowolnej wielkości.
Cena dzieła bez ramy. Obraz można powiesić na ścianę bez konieczności oprawiania w ramę, jednak na życzenie Klienta, za dopłatą, jest możliwość oprawienia obrazu w drewniana ramę, w dowolnym kolorze.
Obraz olejny dostępny jest na zamówienie, poproszę o kliknięcie w Zapytaj o Cenę abyśmy mogli porozmawiać i wybrać najlepszą dla Państwa opcję.
Średni czas malowania obrazów, zależnie od stopnia trudności, to około 2-3 tygodnie.
Cena dzieła bez ramy. Obraz można powiesić na ścianę bez konieczności oprawiania w ramę, jednak na życzenie Klienta, za dopłatą, jest możliwość oprawienia obrazu w drewniana ramę, w dowolnym kolorze.
Obraz olejny dostępny jest na zamówienie, poproszę o kliknięcie w Zapytaj o Cenę abyśmy mogli porozmawiać i wybrać najlepszą dla Państwa opcję.
Średni czas malowania obrazów, zależnie od stopnia trudności, to około 2-3 tygodnie.