Japoński mostek

Impresjoniści używali barw chromatycznych i mawiali, że "w naturze nie ma bieli, ani czerni". Odrzucali farby "ziemne", ugry, sieny, umbry. Ich obrazy były bardzo jasne i intensywnie kolorowe. Pierwsi malowali kolor tak, jak go widzimy w plenerze, kiedy silne światło pochłania wyrazistość kształtu, kiedy cienie są błękitne, a nie czarne czy szare. Cienie i światła w plenerze, zarówno własne jak rzucone, transportowali na różnice temperaturowe barw z szeregu ciepłe -zimne. W tej nowej metodzie transpozycji świateł na tony ciepłe, a cieni na tony chłodne: fiolety, zielenie, błękity wzbudzali zgorszenie wśród oglądających obrazy. Te innowacje wprowadzane zgodnie z prawdą natury, zgodnie z tym co widzimy w danej chwili, rejestrujemy zjawiska optyczne, wrażenia świetlno - barwne. Kolor lokalny rzeczy, kolor "widzialny", ustępuje miejsca kolorowi wrażeniowemu, zależnemu od światła, od refleksu, od sąsiedztwa innych barw. Każda partia koloru lokalnego rozparcelowana jest na cząsteczki, na szereg drobnych plamek. Wszystkie te plamki maja wyraźne styczne, nie stapiają się nie zlewają, ale nadają powierzchni malarskiej szczególną żywość, tworzą specyficzną mikrostrukturę, nieco chropawą, z daleka dającą wrażenie świetlistości i wibracji. Taką strukturę mają obrazy impresjonistów od ok. 1870 roku. Za datę wkroczenia impresjonizmu do historii sztuki przyjęto rok 1874, kiedy odbyła się pierwsza wielka wystawa w lokalu fotografa Nadara. Tytuł obrazu Claude Moneta (1840-1926) "Impression, soleil levant" (Wrażenie wschodu słońca) dał początek nazwie kierunku. Malarze impresjoniści utrwalali na płótnie przelotne, chwilowe wrażenie światła i barwy w ich wzajemnej współzależności. Wykorzystali mieszanie optyczne barw. Polega ono na nakładaniu farby drobnymi punktami czystych kolorów na płótno - blisko siebie - tak, że z pewnej odległości ulegają w oku widza zlaniu w jedna plamę wypadkowego tonu. Impresjoniści byli pierwszymi artystami, którzy wyszli w plener z malarstwem olejnym. Obraz musiał być malowany bardzo szybko, w bezpośrednim kontakcie ze stale zmieniającą się naturą. Wyczulenie oka wyłącznie na aspekt barwy i światła doprowadziło do traktowania marginesowo sprawy kształtu, przestrzeni i bryły. Krawędzie przedmiotów są zatarte, często zlewają się ze sobą, przestrzeń jest spłycona, więcej jest "powietrza niż przestrzeni".