Danae

Zapytaj o cenę obrazu
Danae Danae

Twoje zapytanie zostało wysłane

  • W celu wyceny obrazu, poproszę o podanie formatu obrazu w postaci Szer x Wys, oraz krótkiej informacji dotyczącej jego tematu, lub przeznaczenia. Wkrótce skontaktuję się z Państwem, w celu omówienia dodatkowych szczegółów i propozycji.
  •     *Wymagane pola

Loading

Format
  • Obrazy olejne malowane ręcznie na płótnie, naciągniętym na drewniany blejtram. Obrazy olejne malowane ręcznie na płótnie, naciągniętym na drewniany blejtram.
  • Boki obrazu są zamalowane, gotowy do powieszenia na ścianie.  Boki obrazu są zamalowane, gotowy do powieszenia na ścianie.
  • Możliwość oprawy w ramę. Możliwość oprawy w ramę.
  • Malowane na zamówienie w dowolnym rozmiarze. Malowane na zamówienie w dowolnym rozmiarze.
  • Indywidualnie ustalane terminy realizacji Indywidualnie ustalane terminy realizacji
Danae. Olej na płótnie, Gustaw Klimt.
Pod przykrywka scen mitologicznych, artysta przemycał co bardziej śmiałe sceny, sytuacje erotyczne i akty. Klimt postępował zgodnie, z nader szacowną tradycja artystyczną, sięgającą wstecz co najmniej XVI wieku. Wówczas to Tycjan namalował dla Filipa II hiszpańskiego, całą serię obrazów mitologiczno-erotycznych, które nazwał "poezjami".
Danae była córką króla Argos, ojciec zamknął ja w wieży, aby nie mógł jej dosięgnąć żaden mężczyzna. Ale rozpustny i przedsiębiorczy król Zeus, przybrał postać złotego deszczu i w ten sposób doznał rozkoszy z Danae.
Klimt jako środek dekoracyjny nader kochał złoto, dlatego mit Danae miał dla niego wielki urok. Wysoko podniesione kolana i rumieńce na jej twarzy, nie pozostaw
Danae. Olej na płótnie, Gustaw Klimt.
Pod przykrywka scen mitologicznych, artysta przemycał co bardziej śmiałe sceny, sytuacje erotyczne i akty. Klimt postępował zgodnie, z nader szacowną tradycja artystyczną, sięgającą wstecz co najmniej XVI wieku. Wówczas to Tycjan namalował dla Filipa II hiszpańskiego, całą serię obrazów mitologiczno-erotycznych, które nazwał "poezjami".
Danae była córką króla Argos, ojciec zamknął ja w wieży, aby nie mógł jej dosięgnąć żaden mężczyzna. Ale rozpustny i przedsiębiorczy król Zeus, przybrał postać złotego deszczu i w ten sposób doznał rozkoszy z Danae.
Klimt jako środek dekoracyjny nader kochał złoto, dlatego mit Danae miał dla niego wielki urok. Wysoko podniesione kolana i rumieńce na jej twarzy, nie pozostawiają wątpliwości, co do osiągniętych przez nią niebiańskich rozkoszy. Nie trzeba tu wcale odniesień mitologicznych. Krzywe linie i eliptyczność postaci, zapowiadają styl swobodniejszy, mniej odwołujący się do ornamentyki, charakterystyczny dla późniejszej twórczości Klimta.
Liczne złocenia i srebrzenia. Obraz bardzo bogaty, z przepychem, pasuje do stylowych mebli, jak i do nowoczesnego wnętrza, najchętniej do sypialni. Zdjęcie przedstawia rzeczywisty obraz.
Liczne złocenia, bogata ornamentyka obrazu.
Danae (1907-1908 r) kolekcja prywatna.
To być może najbardziej znany obraz Klimta, zainspirowany grecką i rzymska mitologią.
Księżniczka Danae została uwięziona w wieży przez swojego ojca, króla Argos Akrizjosa, który chciał jej uniemożliwić kontakt z jakimkolwiek mężczyzną, ponieważ wieszczka przepowiedziała mu, że zginie z ręki syna Danae. Jednak Zeus przedostał się do wieży pod postacią złotego deszczu i Danae urodziła syna, Perseusza, który później, zgodnie z przepowiednią, zabił Akrizjosa.
Podobnie, jak w innych obrazach alegorycznych i mitologicznych, Klimt wykorzystuje tę przypowieść jako inspirację do własnych fantazji. Danae została ukazana w pozycji embrionalnej, podczas gdy złoty strumień przepływa między jej nogami, dając jej niewyobrażalna rozkosz.
Podobnie jak inne z tego tematu, obraz, został tuz po powstaniu osądzony surowo przez krytyków.

Zmysłowe, erotyczne kolory. Obraz doskonały do sypialni.
Błyszczące usta Danae i zaróżowione, rozpalone podnieceniem policzki, kontrastują z jej bladą karnacją.
U dołu, z prawej strony purpurowa, błyszcząca tkanina przezroczysta o złocistych, skomplikowanych ornamentach, podkreśla okazałość barwnej dominaty dzieła.
Burza rudych włosów podkreśla kontrast z plamami zieleni użytej w tle - barwy przeciwstawnej do czerwieni.

Manieryzm - Ojczyzną manieryzmu są Włochy, w których kierunek ten pojawił się u schyłku renesansu i przed ugruntowaniem się baroku. Kolejno obejmował on pozostałe kraje europejskie. Trwał około osiemdziesięciu lat i jako wyodrębniony nurt sztuki występuje od niedawna. Przez szereg lat manieryzm uważany był tylko za rodzaj naśladownictwa i dlatego zaliczano go do renesansu. Pierwszy raz o manieryzmie można było przeczytać dopiero w 1792 roku. Do dziś zresztą trwa dyskusja czy można wyodrębniać go, jako samodzielny nurt. Manieryzm to przede wszystkim malarstwo, w innych dziedzinach sztuki był mało zauważalny. Tintoretto, Ostatnia wieczerza, 1592-94 Dla jednych badaczy manieryzm to kontynuacja renesansu z wykorzystaniem jego najlepszych cech. Inni twierdzą, że zrodził się on pod wpływem przemian przechodzących w tym czasie przez Europę. Głównie chodzi tu o rozłam kościoła katolickiego spowodowanego tezami Lutra. Właśnie religia jest głównym tematem dzieł manierystycznych i bardzo przypomina zafascynowanie nią średniowiecznych twórców. To, co odróżnia manieryzm od renesansu to to, że nie skupiał się on na przedstawianiu natury i przedmiotów, a skupiał się na tworzeniu poprzez obserwowanie i naśladowanie dzieł renesansowych. Do tego obrazom brakowało harmonii, ludzie byli zniekształceni, przeważnie wydłużeni i przedstawiani w dość histerycznych pozach, często na obrazach panował wręcz tłok. Barwy były często nierealne, kolory ze sobą nie współgrały, a nawet były zestawiane w sposób bardzo rażący. Inne obrazy z kolei wcale nie posiadały barw, a w tym wypadku najważniejsza stawała się linia. El Greco, Adoracja imienia Jezus, 1578-80 Mimo że styl ten nie trwał długo to miał wielu sławnych przedstawicieli, których dzieła można podziwiać do dziś. Ważniejsi malarze manieryzmu to Tintoretto, który namalował "Ostatnią wieczerzę", El Greco twórca m.in. "Widoku Toledo" i "Chrztu Chrystusa", Parmigianino namalował "Madonnę z długą szyją". Nawet w dziełach Michała Anioła i Rafaela można dopatrywać się początków manieryzmu, ale to ich uczniowie byli głównymi przedstawicielami tego nurtu. Na fresku w Kaplicy Sykstyńskiej pt. "Sąd Ostateczny" można się dopatrzeć pewnych przejawów manieryzmu. Michał Anioł w tym malowidle nie wprowadził perspektywy, mamy natłok nagich postaci tej samej wielkości w bardzo dynamicznych pozach.
Gustav Klimt

Opis

Nazwa Oryginalna
Danae

No customer reviews for the moment.

New Account Register

Already have an account?
Log in instead Lub Reset password